http://esitanha206.blogfa.com

دستاي پينه بسته ش سمبل همه ي فداكاري هايي بود

كه در تمام طول زندگي خودش انجام داده بود تا براي

 خانواده ش تمامي خوشبختي هاي عالمو گلچين كنه

هميشه سعي كرده بود از ميون گلاي شادي و خنده

باطراوترين هاشو به لباي كوچيك و دوست داشتني

فرزندانش هديه كنه، بخاطر همين سخت ترين و ملال آورترين

 راه هارو طي كرده بود كمرش از بس كه سبداي سنگين

  گلاي خوشبختي رو حمل كرده بود كمي خميده شده بود

و روي دونه دونه ي انگشتاش جاي زخم هاي تيغاي گلاي

 پر زرق و برق روزگار خود نمايي مي كرد ولي قلبش كه

  مملوء از عشق به خانواده ش بود در تمام اين سختي ها

 ذره اي از محبتش كم نشده بود نگاه نافذش اونقدر

 برنده بود كه مي تونست كو ه هاي سر سخت

 مشكلات زندگي رو از جلوي راه فرزندانش متلاشي كنه

هيچي كم نزاشته بود توي جاده ي پر سنگلاخ روزگار

 هميشه جلو رفته بود و راه رو براي همراهانش صاف كرده بود

هيچ موجي نبود كه تونسته باشه قايق كوچيك و پر صفاي

اونو از مسير سعادتمند زندگي منحرف كنه با چنگ و دندون

 هم خودشو جلو برده بود هم خانواده شو و حالا روزي بود

 كه بايد خستگي طاقت فرساي زندگي از روي دوشش

برداشته مي شد بچه ها دورش حلقه زده بودن

 چشاشون پر از اشك و لبانشون مملوء از خنده

از نگاهاشون مي شد فهميد كه دارن بخاطر همه ي

 فداكاري هاي پدر  ازش تشكر مي كنن يكي يكي جلو رفتن

پيش قامت پير و شكسته ي پدر زانو زدند گويا حاضر بودن

براي قدرداني از او جونشونو هديه بدن دستاي

 پينه بسته و سرد پدر رو با دستاي گرم و لطيف خودشون

 نوازش كردند مي دونستن لطافت و سرزندگيه دستاي اونا

فقط وفقط بخاطر چين و چروكايي كه روي دستاي پدر

جا خوش كردن حالا وقتش بود ، گريه امونشونو بريده بود

شخصيت پدر اونقدر باعظمت بود كه نمي دونستن چطور بايد

اين گوهر پاك و بي همتا رو ستايش كنن،بالاخره

آروم آروم لباشونو به دستاي پدر نزديك كردن و مثل هر سال

دستهاي زحمت كش پدر رو بوسه باران كردند